ایران پرسمان - ورزش 3 / متن پیش رو در ورزش 3 منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
روزنامه انگلیسی ایندیپندنت مسحور درام بازی ایران-مصر شده تا جایی که میگوید شاهد دردناکترین و دراماتیکترین هفت دقیقه تاریخ فوتبال بوده است.
تیم ملی ایران به تلخترین و دراماتیکترین شکل ممکن یک برد تاریخی را از دست داد. یک ضربه به تیر دروازه، یک پنالتی از دست رفته و گلی در آخرین ثانیهها که بعد از خوشحالی باورنکردنی یک ملت آفساید اعلام شد؛ آفساید میلیمتری.
این واقعا تلخترین پایانبندی یک مسابقه در تاریخ فوتبال ما بود. حداقل در این ساعتها حس ما این را میگوید. ممکن است بگردیم و در لابلای تاریخ طولانی تیم ملی صحنههای تلخ و دردناک دیگری پیدا کنیم ولی فعلا ذهن ما این را نمیپذیرد که از این هم تلختر و دردناکتر میشد. این فقط حس ما نیست. روزنامه انگلیسی ایندیپندنت در یادداشتی مفصل نشان داد آنها هم همین حس ما را دارند. عنوان گزارش این روزنامه انگلیسی این است: تلخترین و دراماتیکترین ماجرای جام جهانی تا این لحظه متعلق به ایران است.
متن کامل گزارش ایندیپندنت را در ادامه بخوانید:
"برای تیم ملی ایران که حضورش در همین مرحله نهایی جام جهانی ماهها در هالهای از ابهام قرار داشت، ادامه این سفر تاریخی در آمریکای شمالی، مثل خیلی از تیمهای دیگر، به رشتهای باریک و طاقتفرسا به طول ۲۴ ساعت وابسته شده است؛ اما تنها پس از یکی از هیجانانگیزترین و در عین حال دردناکترین هفت دقیقه وقتهای تلفشدهای که فوتبال تاکنون به خود دیده است.
اگر برای وستهم در ماه مه چنین اتفاقی رخ داد، برای ایران این سرنوشت در ماه ژوئن تکرار شد؛ لحظهای باشکوه در واپسین ثانیهها که به بیرحمانهترین شکل ممکن از آنها گرفته شد. زمان در محوطه جریمه مصر متوقف شده بود؛ شجاع خلیلزاده توپ را وارد دروازه کرد و سپس روی زانوهایش به سمت نیمکت ایران سر خورد تا شادیاش را با همتیمیهای سرمستش تقسیم کند. به نظر میرسید این صحنه، خاطرهانگیزترین لحظه جام جهانی ۲۰۲۶ تا اینجا باشد.
اما قلب ایران تنها چند لحظه بعد شکست. مدافع ایران یک چیز را در نظر نگرفته بود؛ منفورترین دو کلمه دنیای فوتبال: "پس از بازبینی". سیمون مارسینیاک، داور لهستانی مسابقه، همین جمله را بر زبان آورد و VAR وارد عمل شد. همه میدانیم ادامه این داستان چگونه است.
حتی پس از آنکه گل خلیلزاده با اختلافی بسیار ناچیز به دلیل آفساید مردود اعلام شد، ایران باز هم تنها چند سانتیمتر با پیروزی فاصله داشت. ضربه در مسیر دروازهی رامین رضاییان با فداکاری مدافعان مصر دفع شد و سپس سعید عزتاللهی با ضربه سر تیر دروازه را به لرزه درآورد و توپ به بیرون رفت. چند لحظه بعد، داور سوت پایان را به صدا درآورد تا به رنج ایران پایان دهد. دیداری که میتوانست جایگاه دوم گروه و رویارویی با استرالیا در روز جمعه در دالاس را برای ایران به ارمغان بیاورد، آنها را وارد برزخ فوتبالی کرده است؛ آن هم در حالی که مقر VAR این جام جهانی نیز اتفاقاً در همان شهر دالاس قرار دارد.
با این حال، باید تصویر بزرگتر را هم دید. تیمی که برخلاف همه پیشبینیها و با وجود تمام مشکلات موفق شد در جام جهانی حاضر شود، کشوری که با یکی از میزبانان مشترک مسابقات درگیر جنگ است و دائما با تنش درگیر بوده، توانست مرحله گروهی را بدون شکست پشت سر بگذارد. سه مسابقه، سه تساوی و تفاضل گل صفر. آیا همین برای صعود به عنوان یکی از تیمهای سوم برتر کافی خواهد بود؟ احتمالاً بله.
تا شامگاه شنبه، امیر قلعهنویی و شاگردانش خواهند فهمید که آیا اقامتشان در کمپ تیمی در تیخوانای مکزیک ادامه خواهد یافت یا خیر. آنها در دیداری مقابل مصر که پیروزی در آن صعود را قطعی میکرد، تا آخرین لحظه جنگیدند و تنها چند ثانیه با خلق لحظهای فراموشنشدنی فاصله داشتند، اما در نهایت با تلخی از رسیدن به آن بازماندند.
در سوی دیگر، مصر به عنوان تیم دوم گروه راهی مرحله حذفی شد؛ چرا که بلژیک با پیروزی چهار گله مقابل نیوزیلند صدر جدول را به دست آورد. محمد صلاح و همتیمیهایش حالا باید به مصاف استرالیا بروند، در حالی که ایران فعلاً در رتبه ششم جدول تیمهای سوم قرار دارد، جدولی که هشت تیم برتر آن راهی مرحله بعد میشوند، و در صورت حفظ این جایگاه، پنجشنبه آینده در ونکوور برابر سوئیس قرار خواهد گرفت.
اما هنوز رقابتهای سه گروه دیگر به پایان نرسیده و همه چیز ممکن است تغییر کند. با توجه به فرمت جدید و بحثبرانگیز مسابقات، شرایط میتواند در مدت زمانی بسیار کوتاه کاملاً دگرگون شود.
مصر که رویای صدرنشینی گروه را در سر داشت، تنها پنج دقیقه پس از آغاز بازی پیش افتاد. محمود صابر پس از آنکه علیرضا بیرانوند ضربه نهچندان خطرناک محمد صلاح را دفع کرد، از توپ سرگردان استفاده کرد و با شوت پای چپ خود، توپ را از میان دستان دروازهبان و مدافعی که روی خط دروازه برای دفع آن تلاش میکرد، وارد دروازه کرد.
ایران اما خیلی زود واکنش نشان داد. مهدی طارمی، کاپیتان تیم، در محوطه جریمه زودتر از محمد عبدالمنعم به توپ رسید و مارسینیاک، همان داوری که در فینال جام جهانی ۲۰۲۲ سه پنالتی اعلام کرده بود، این بار هم بدون تردید نقطه پنالتی را نشان داد. با این حال، مصطفی شوبیر جهت ضربه را به درستی تشخیص داد و با واکنشی خوب توپ را مهار کرد.
اندوه طارمی اما تنها سه دقیقه دوام آورد. شوبیر ضربه میلاد محمدی را تنها توانست با یک دست دفع کند و توپ مقابل رامین رضاییان قرار گرفت. مدافع راست ایران از زاویهای بسیار بسته، توپ را به سقف دروازه کوبید تا بازی در همان پانزده دقیقه ابتدایی با نتیجه مساوی دنبال شود؛ مسابقهای پرهیجان و نفسگیر در آخرین دیدار گروه G.
از آن لحظه به بعد، هم مسابقه و هم وضعیت جدول گروه در تعادل کامل قرار گرفت. در حالی که بلژیک به تدریج اختلاف خود را مقابل نیوزیلند افزایش میداد، محمود حسن ترزگه بار دیگر بیرانوند را به زحمت انداخت و رضاییان فرصت دیگری به دست آورد، اما ضربه پای چپ او از داخل محوطه به بالای دروازه رفت.
با آغاز نیمه دوم و انتشار اخبار بازی ونکوور، مسئولیت حمله بیش از پیش بر دوش ایران افتاد. بازی هر دو تیم عصبیتر، پرتنشتر و در عین حال زیباتر شد. در واپسین دقایق، طارمی با ضربه سر توپ را به تیر دروازه کوبید، هرچند داور پیش از آن خطا را به سود دروازهبان مصر اعلام کرده بود. به نظر میرسید این آخرین تلاش ایران باشد، اما همه اشتباه میکردند.
سپس آن پایان فراموشنشدنی از راه رسید؛ لحظهای که تنها فوتبال میتواند خلق کند و تماشاگران را وادار کند سالها بعد بگویند: "من آنجا بودم."
اما خیلی زود واقعیت خود را نشان داد؛ فوتبال دیگر مثل گذشته نیست. بازبینی ویدیویی، که از ورزشهای آمریکایی الهام گرفته، آن لحظه جادویی را از ایران گرفت. اینکه این اتفاق به سود فوتبال است یا به زیان آن، پاسخش را باید از ایران پس از پایان بازیهای روز شنبه پرسید.