ایران پرسمان - مظفر سالاری در نشست «بابالکتاب» با روایت مسیر نویسندگی خود از کودکی تا نگارش آثار اهلبیتی، بر ضرورت مطالعه، شاگردی و صبر برای رسیدن قلم به پختگی تأکید کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، پنجمین نشست از سلسلهجلسات معرفی و بررسی کتابهای بهنشر با عنوان «بابالکتاب» با موضوع «نسبت داستان و اهلبیت(ع)» در فروشگاه کتاب انتشارات بهنشر واقع در ورودی بابالجواد(ع) حرم مطهر رضوی برگزار شد.
در این نشست که با اجرای نجمالدین شریعتی همراه بود حجتالاسلام مظفر سالاری، نویسنده و مدرس داستاننویسی، درباره تجربه چند دهه فعالیت ادبی و شیوه خلق آثار داستانی با محوریت اهلبیت(ع) سخن گفت و کتابهای «دعبل و زلفا»، «مرا با خودت ببر» و «جزیره گمشده من» معرفی و بررسی شد.
حجتالاسلام سالاری در تشریح مسیر ورود خود به ادبیات، از دوران کودکی و عضویت در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان یاد کرد و گفت: در دورهای که به دلیل بیماری مدتی در خانه بودم، کتابخوانی برایم جدیتر شد و داستانهایی را که میخواندم برای خودم خلاصه نویسی میکردم. همین انس با کتاب، من را به سمت نوشتن داستان سوق داد.
وی افزود: «سفرنامه الیزابت» از نخستین تجربههای داستانیام بود.
این نویسنده با اشاره به علاقهاش برای فراگیری حرفهای داستاننویسی زیر نظر مهدی آذریزدی، اظهار کرد: از همان سالهای نوجوانی دوست داشتم به صورت حرفهای آموزش ببینم و آذریزدی یکی از چهرههایی بود که علاقه داشتم از تجربهاش استفاده کنم، اما این فرصت فراهم نشد.
صبر برای پختگی قلم
سالاری با اشاره به تصمیم خود برای پرهیز از انتشار زودهنگام آثار، گفت: با خودم قرار گذاشتم تا پیش از ۴۰سالگی کتابی منتشر نکنم؛ چراکه معتقد بودم نویسنده باید مطالعه و تجربه کافی به دست آورد تا قلمش به پختگی برسد.
وی افزود: مجموعه داستان «زیر سایه درخت توت» را در ۴۰سالگی نوشتم و این اثر سال بعد بهعنوان کتاب سال انتخاب شد. پس از آن نیز «رویای نیمهشب» منتشر شد و مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.
سالاری که حدود ۳۰ سال است در زمینه داستان تدریس میکند، مطالعه مستمر، بهرهگیری از استاد و تقویت سواد داستانی را از ضرورتهای مسیر نویسندگی دانست و بر صبر برای رسیدن قلم به پختگی تأکید کرد.
«حواله»؛ نقطه آغاز داستانهای اهلبیتی
وی در ادامه با اشاره به تجربه خود در نگارش آثار مرتبط با اهلبیت(ع)، گفت: داستانهایی که با موضوع اهلبیت(ع) نوشته میشوند برای من ارزش و حال دیگری دارند و احساس میکنم نویسنده برای پرداختن به چنین موضوعاتی باید نوعی «حواله» دریافت کند.
سالاری با روایت ماجرای بیماری خود ادامه داد: زمانی به دلیل مشکلات شدید معده تحت عمل جراحی قرار گرفتم و در همان دوره نیت کردم اگر سلامتیام را به دست آورم، درباره امام جواد(ع) کتابی بنویسم.
وی افزود: پس از بازگشت به یزد، به صورت اتفاقی با فردی به نام آقای حسینی دیدار کردم. او گفت حدود دو هفته قبل خوابی دیده که در حرم امام رضا(ع) حضور داشته و من نیز در آنجا بودهام و یکی از خادمان حرم کتابی را با احترام به من تقدیم کرده است. وقتی این خواب را شنیدم، گفتم تعبیر آن را میدانم؛ این همان «حواله»ای است که برای نوشتن درباره امام جواد(ع) دریافت کردهام.
یک سال مطالعه و نگارش برای نگارش رمان امام جواد(ع)
این نویسنده درباره شیوه کار خود برای خلق یک اثر نیز گفت: برای نوشتن هر کتاب ابتدا حدود شش ماه درباره موضوع مطالعه و پیشبرداری میکنم، منابع مختلف را میخوانم و جزئیات موضوع را میشناسم تا به ساختار و طرح کلی برسم.
سالاری افزود: درباره کتاب «مرا با خودت ببر» با محوریت زندگی جواد(ع) نیز همین روند طی شد؛ نگارش این اثر ۲۷ آذر ۱۳۹۷ آغاز شد و دقیقاً یک سال بعد، در ۲۷ آذر ۱۳۹۸، به پایان رسید. وی همچنین از تصمیم خود برای نگارش اثری درباره امام هادی(ع) خبر داد.
سالاری در توصیهای به نویسندگان جوان بر مطالعه، شاگردی و ارتقای سواد داستانی تأکید کرد و گفت: برای پختگی قلم باید صبر کرد، اما پس از آغاز نوشتن، نباید از نوشتن ترسید.
وی ادامه داد: در مرحله نخست باید با خیال راحت داستان را نوشت و نباید دائماً نگران نظر مخاطب بود؛ پس از شکلگیری متن اولیه، مرحله پرداخت، ویرایش و بازنویسی آغاز میشود تا اثر به شکل مطلوب برسد.
سالاری همچنین درباره وضعیتهای مختلف داستانپردازی توضیح داد: گاهی نویسنده هم سوژه دارد و هم قصه؛ گاهی سوژه دارد اما قصه ندارد؛ گاهی شخصیت دارد اما قصه شکل نگرفته و دشوارترین حالت زمانی است که تنها موضوع را در اختیار دارد و باید از دل آن، سوژه، شخصیت و قصه خلق کند.