ایران پرسمان - خراسان / «حرم چرا باید حرم بماند؟» عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم حامد رحیم پور که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
با شهادت امام مجاهد انقلاب اسلامی ، بی شک، نخستین تکلیف باورمندان به اندیشه، مرام و راه او، تداوم بخشی و اعتلای عملی مکتب اوست. از روز روشن تر است که سازمان محتوایی و معنایی این مکتب در حوزه فرهنگ، سیاست و بین الملل، اقتصاد، مردم و جامعه، علم و فناوری، استکبارستیزی و دفاع از مظلوم دارای دامنه و پهنه ای وسیع است که دیگر فرصتی برایمان باقی نمی گذارد که این اصول را رها کنیم و به فروع بپردازیم و چه بسا برایش جنجال تولید کنیم.
غرض از این مقدمه کوتاه، چنین بود که پس از تدفین پیکر مطهر آقای شهید ایران و خانواده ایشان در حرم مطهر رضوی، شماری از فعالان فرهنگی با انتشار تصاویری برساخته از هوش مصنوعی، خواسته اند، رواق دارالذکر، محل خاکسپاری رهبر شهید با کفپوش های ویژه حسینیه امام خمینی (ره) مفروش شود و بلکه نام رواق دارالذکر نیز به دارالامین یا دارالعهد، تغییر یابد.
حال فارغ از این که اساسا ضرورت دوگانه سازی کالبدی در حرم مطهر رضوی که سالیان متمادی از هویت واحد پیروی کرده، چه توجیهی دارد، ذکر چند نکته قابل توجه است:
۱-چنانچه حرم مطهر رضوی طی سده ها و دهه های متمادی، عناصر هویتی و بصری خود را متاثر از اتفاقات گوناگون، دستخوش تغییر می کرد، آیا پس از یک دوره زمانی، حرم مطهر به مجموعه ای ناهمگون با عناصر هویتی مختلف تبدیل نمی شد؟
۲- پر واضح است، تمامی حرمهای مطهر حضرات ائمه معصومین (ع)، ذیل عناصر کالبدی خود همچون معماری و هنرآرایی و حتی کفپوش، نورآرایی، عطرافشانی و...از یک هویت واحد پیروی می کند که تلاش دارد، زائر را به زیارت رهنمون سازد. ضمن این که هیچ کدام از این موارد، نباید فضای زیارت و ارتباط معنوی را تحت الشعاع قرار دهد. با این نگاه، به نظر می رسد، نخستین آسیب مفروش سازی متفاوت رواق محل تدفین رهبر شهید عزیزتر از جانمان، این یکپارچگی هویتی را مختل خواهد نمود.
۳-پر واضح است، چنانچه مدیریت حرم مطهر رضوی فارغ از این که دارای چه نوع اندیشه و سلیقه ای باشد، بخواهد این کالبد را دستخوش حوادث و رویدادها کند، احتمالا حرم مطهر خیلی زود به موزه زمان تبدیل خواهد شد. در حالی که امروز شاهدیم، مدیریت حرم مطهر در ادوار مختلف با وجود سلایق مختلف شان، هیچ گاه تلاش نکرده خللی در ساختار این هویت واحد پدید آورد.
در واقع، مشهد و حرم مطهر در دهه ها و سده های پیشین، حوادث مختلفی از جمله مغولها و تیرباران حرم توسط روس تا واقعه گوهرشاد و در سال های اخیر، وقایع تروریستی تلخی همچون عاشورای سال ۷۳ و شهادت دو فرد روحانی در صحن پیامبر اعظم (ص) را تجربه کرده است اما هیچ کدام از این موارد منجر به ایجاد نماد و نشانه شاخصی نشده است.
بلکه طی سال های متمادی شخصیت های بزرگ و موثر دینی و سیاسی در این حرم مطهر، تدفین شده اند که آنان نیز با وجود احترام فراوانی که بر آثار و اندیشه هایشان مترتب است ولی، تمامی آن ها خود در محضر این امام همام، خاکسارند.
اگر اصل در حرم های مطهر، ایجاد توجه تمام و کمال به جایگاه و زیارت امام (ع) نبود، امروز در حرم مطهر سیدالشهدا (ع) باید مزار و محل تدفین امیر کبیر، طراحی، کاشیکاری و شرایط ویژه خود را می داشت. یا قسمتی از حرم امیرالمومنین(ع) به واسطه مقبره فقیه یگانه آن زمان، آیت ا... العظمی خویی یا علامه حلی و یا خواجه نصیرالدین طوسی که هر کدام از شخصیت های بی نظیر تاریخ اسلام اند، باید با شکل و کالبد ویژه خود بازنمایی می شد.
در عین حال، فضاآرایی های موقت، یک امر عقلایی و پسندیده و بلکه لازم است حتی تغییر نام رواق مربوطه، به نام جدید با مسما، نمی تواند دارای اشکال جدی باشد اما بپذیریم که ملاحظات خانواده بزرگوار آقای شهید و بزرگان مبنی بر تحت الشعاع قرار نگرفتن زیارت حضرت، یک اصل معرفتی و
بی شک مبتنی بر همان ادب و احترامی است که رهبر شهیدمان یک عمر، در محضر امام ثامن ضامن علی بن موسیالرضا (ع) روا داشته است.