ایران پرسمان - تصور کنید شریک زندگیتان ساعتها با فرد دیگری معاشقه میکند، تلاش میکند دست او را بگیرد و با او قرار عاشقانه میگذارد. احتمالا چنین رفتاری پرسشها و حساسیتهای زیادی ایجاد میکند. اما اگر آن فرد اساسا وجود خارجی نداشته باشد و فقط یک شخصیت در دنیای بازیهای ویدئویی باشد، چه؟
به گزارش خبرفوری به نقل از بیبیسی، انتشار نسخه جدید مجموعه پرطرفدار بازیهای (GTA 6) بار دیگر بحث قدیمی درباره مرز خیانت در روابط عاطفی و دنیای بازیهای رایانهای را زنده کرده است.
در مرکز داستان این بازی، رابطه میان دو شخصیت اصلی به نامهای جیسون و لوسیا قرار دارد. شرکت راکاستار، سازنده بازی، اعلام کرده است که بازیکنان برای پیشرفت در داستان الزاما نیازی به شکل دادن یک رابطه عاشقانه کامل میان این دو شخصیت ندارند.
بیشتر بخوانید:
یک بازیگر زن ایرانی شخصیت اصلی GTA 6 است | لاله شعیبی کیست و در بازی آمریکایی چه میکند؟
اگر از این فیلترشکن استفاده کردید، اطلاعاتتان فروخته شده است! | خریداران از شما چه میدانند؟
شهرت به قیمت افشای زندگی خصوصی | ستارههای امروز دیگر مثل گذشته جذاب نیستند
کودکان؛ ستارههایی با درآمدهای میلیاردی | چه کسی از نمایش زندگی بچهها سود میبرد؟
با این حال، بازیکنان میتوانند خارج از مأموریتهای جنایی و داستان فرار این دو شخصیت، رابطهشان را تقویت کنند؛ از خرید و رفتن به رستوران و کافه گرفته تا ورزش کردن، دست گرفتن و پاسخ سریع به پیامهای یکدیگر.
خیانت به یک شخصیت خیالی؛ اختلاف نظر زوجها
نظرسنجی مؤسسه یوگاو در ماه سپتامبر از بیش از چهار هزار بزرگسال بریتانیایی نشان داد که حدود ۶ درصد از پاسخدهندگان چنین رفتاری را خیانت میدانند و ۱۹ درصد دیگر نیز با آن احساس راحتی نمیکنند. زنان بهمراتب بیشتر از مردان نسبت به این موضوع دیدگاه منفی داشتند.
آلی فرانکو، ۳۰ ساله و تولیدکننده محتوای انیمه و بازیهای رایانهای در تگزاس که بیش از یک میلیون دنبالکننده در تیکتاک دارد، میگوید از شدت واکنشها به این موضوع متعجب شده است.
او معتقد است اگر کسی به شخصیت خیالی یک بازی حسادت میکند، باید درباره ناامنیهای عاطفی خود تأمل کند. از نگاه او، علاقه به یک شخصیت بازی حتی از علاقه به یک بازیگر یا ستاره تلویزیونی نیز فاصله بیشتری با خیانت واقعی دارد؛ زیرا هیچ فرد واقعی دیگری در این رابطه حضور ندارد.
با این حال، برخی کاربران معتقدند مسئله به میزان درگیری عاطفی فرد بستگی دارد. اگر کسی به خاطر وقت گذراندن با یک شخصیت خیالی، قرارهای واقعی با شریک زندگیاش را لغو کند یا صمیمیت خود را به دنیای مجازی منتقل کند، موضوع میتواند نگرانکننده باشد.
وقتی شخصیتهای بازی واقعیتر میشوند
ایجاد روابط عاطفی با شخصیتهای غیرقابلبازی یا همان NPCها، پدیده تازهای نیست. بازیهایی مانند «هاروست مون»، «فاینال فانتزی ۷» و «سیمز» سالهاست امکان ازدواج، قرار عاشقانه و تشکیل خانواده با شخصیتهای مجازی را فراهم کردهاند. اما تفاوت بازیهای جدید در پویایی بیشتر روابط و تأثیر انتخابهای بازیکن بر داستان است. آرین فرشاد، استاد دانشگاه ایالتی فلوریدا، معتقد است هرچه بازیها پیشرفتهتر میشوند، شخصیتهای مجازی بهتر میتوانند روابط اجتماعی واقعی را شبیهسازی کنند.
هوش مصنوعی؛ مرحله بعدی روابط مجازی
شرکتهایی مانند انویدیا و یوبیسافت در حال آزمایش هوش مصنوعی برای ایجاد گفتوگوهای طبیعیتر با شخصیتهای بازی هستند. در آینده ممکن است این شخصیتها خاطرات تعاملات قبلی را حفظ کنند و بر اساس رفتار بازیکن، روابط متفاوتی بسازند.
با این حال، فرشاد معتقد است هوش مصنوعی فعلی هنوز بیشتر توهم یک رابطه واقعی را ایجاد میکند تا یک ارتباط معنادار.
فرانکو نیز با وجود استقبال از پیشرفت فناوری، معتقد است مرز میان واقعیت و بازی نباید فراموش شود: «در نهایت، شما نمیتوانید با چند خط کد خیانت کنید.»